Pendidikan Percuma Pelajar OKU: Dari Akses Kepada Pulangan Pelaburan Nasional
Pengumuman pendidikan percuma untuk pelajar kurang upaya dalam Pelan Pengajian Tinggi 2026–2035 patut disambut sebagai langkah berani dan berprinsip. Ia menandakan pengiktirafan jelas bahawa pengajian tinggi bukan lagi keistimewaan terhad, tetapi hak yang mesti dinikmati semua rakyat tanpa mengira keadaan fizikal, deria, pembelajaran, atau kesihatan mental. Walau bagaimanapun, semasa kita meraikan dasar ini, soalan strategik mesti ditangani: bagaimana pendidikan percuma boleh diterjemahkan kepada pengalaman pembelajaran bermakna dan akhirnya menjana pulangan pelaburan ketara untuk negara?
Cabaran Akses dan Sokongan Sistemik
Pengalaman antarabangsa menunjukkan penyingkiran yuran pengajian memang meningkatkan pendaftaran pelajar kurang upaya di institusi pasca menengah. Namun, banyak kajian juga membuktikan akses kewangan sahaja tidak menjamin kejayaan akademik atau pengekalan pelajar. Pelajar dengan ketidakupayaan fizikal, gangguan penglihatan, dan gangguan pendengaran yang memasuki universiti atau institusi pasca menengah tanpa sokongan akademik, komunikasi, dan sosial mencukupi menghadapi risiko keciciran lebih tinggi. Dalam banyak kes, kegagalan bukan berpunca daripada kekurangan keupayaan pelajar, tetapi ketidaksesuaian antara keperluan mereka dan struktur institusi. Pendidikan percuma, jika tidak disertai sokongan sistemik, berisiko menjadi dasar yang kelihatan baik di atas kertas tetapi memberi impak lemah dalam dunia sebenar.
Kepentingan Penglibatan Bermakna
Lebih penting, bukti antarabangsa secara konsisten menekankan bahawa kualiti penglibatan pelajar adalah faktor paling kritikal dalam menentukan kejayaan pengajian tinggi untuk pelajar kurang upaya. Pelajar yang terlibat secara aktif dalam perbincangan kelas, pembelajaran kolaboratif, aktiviti kampus, dan rangkaian sosial menunjukkan pencapaian akademik lebih kukuh dan kesejahteraan emosi lebih stabil. Ini terpakai kepada pelajar pekak dengan akses komunikasi sesuai, pelajar buta disokong bahan pembelajaran alternatif, dan pelajar kurang upaya fizikal yang mendapat manfaat daripada persekitaran kampus mesra mobiliti. Sebaliknya, pelajar kurang upaya yang hadir secara fizikal tetapi kekurangan penglibatan bermakna sering mengalami pengasingan sosial, tekanan emosi, dan penarikan diri daripada pengajian. Realiti ini memerlukan kita melihat pengajian tinggi bukan sekadar sebagai tapak pengajaran, tetapi ruang untuk hidup dan penyertaan sosial.
Kerangka Polisi dan Pulangan Pelaburan Nasional
Dari perspektif polisi, Klasifikasi Fungsi, Ketidakupayaan dan Kesihatan Antarabangsa (ICF) dibangunkan oleh Pertubuhan Kesihatan Sedunia menawarkan kerangka sangat relevan. ICF menekankan bahawa ketidakupayaan tidak ditentukan semata-mata oleh keadaan individu, tetapi interaksi antara individu dengan persekitaran, sikap, dan polisi mereka. Dalam konteks pengajian tinggi, ini bermakna pelajar kurang upaya merentasi kategori—fizikal, deria, pembelajaran, atau kesihatan mental—berkeupayaan mencapai hasil setanding rakan sebaya apabila persekitaran pembelajaran direka secara inklusif. Dalam banyak kes, kegagalan terletak bukan pada pelajar, tetapi ketidakupayaan sistem untuk menyesuaikan diri.
Implikasi penemuan ini menjadi lebih ketara apabila pendidikan percuma dinilai dari perspektif pulangan pelaburan nasional. Pengajian tinggi memerlukan pelaburan awam besar, bukan hanya yuran pengajian, tetapi juga infrastruktur, sumber manusia, dan sokongan institusi. Pulangan kepada negara hanya terjelma apabila pelajar kurang upaya beralih dari akses kepada penyertaan, dan dari penyertaan kepada sumbangan sosial dan ekonomi. Kajian antarabangsa menunjukkan pelajar kurang upaya yang menerima sokongan komprehensif semasa pendidikan pasca menengah mempamerkan kadar kebolehkerjaan lebih tinggi, kemandirian lebih besar, dan pergantungan berkurangan terhadap bantuan sosial dalam jangka panjang. Ini termasuk semua kategori ketidakupayaan—fizikal, penglihatan, dan pendengaran—di mana individu, apabila diberi peluang dan sokongan sesuai, mampu menyumbang secara aktif kepada tenaga kerja dan pembangunan masyarakat.
Peranan Ekosistem Pendidikan Pasca Menengah
Dalam ekosistem pendidikan nasional, peringkat pasca menengah—merangkumi Kolej Komuniti, Politeknik, dan Universiti Awam—memainkan peranan menentukan sama ada pendidikan percuma menjana pulangan pelaburan positif atau sebaliknya. Bagi sesetengah pelajar kurang upaya, laluan berasaskan kemahiran di Kolej Komuniti dan Politeknik menawarkan pulangan lebih segera melalui kebolehkerjaan lebih pantas dan latihan lebih cekap kos. Bagi pelajar kurang upaya cenderung akademik, Universiti Awam menyumbang kepada pulangan pelaburan jangka panjang melalui pembangunan kepimpinan, kepakaran profesional, dan penyertaan dalam sektor berpengetahuan tinggi. Laluan ini tidak patut dilihat secara hierarki, tetapi sebagai ekosistem pelengkap yang secara kolektif menyokong ekonomi nasional inklusif.
Penyelidikan dan Advokasi untuk Impak Maksimum
Dalam konteks ini, peranan institusi penyelidikan dan advokasi menjadi semakin kritikal. Pusat Penyelidikan Inklusif Komuniti dan Ketidakupayaan (CIRCLE), diperkenalkan dan diperkukuh melalui sokongan Lembaga Pengarah Universiti (LPU) Universiti Pendidikan Sultan Idris (UPSI), berdiri sebagai manifestasi jelas agenda inklusif universiti yang melangkaui retorik polisi. CIRCLE berfungsi sebagai jambatan strategik antara pendidikan pasca menengah, penyelidikan berasaskan bukti, dan pembangunan polisi nasional, terutamanya dalam memastikan pendidikan percuma untuk pelajar kurang upaya diterjemahkan kepada penglibatan berkualiti, kebolehkerjaan graduan, dan pulangan pelaburan sosial dan ekonomi lebih kukuh. Selaras dengan aspirasi UPSI sebagai universiti pendidikan nasional, agenda inklusif ini mengesahkan bahawa pendidikan untuk orang kurang upaya bukan sekadar soal kebajikan atau akses, tetapi strategi pembangunan modal insan yang menyumbang langsung kepada kesejahteraan masyarakat dan daya saing negara.
Kesimpulan: Pelaburan Strategik untuk Masa Depan
Pendidikan percuma untuk pelajar kurang upaya, apabila dilaksanakan melalui pendekatan betul, tidak patut dilihat sebagai kos tambahan kepada negara. Ia adalah pelaburan strategik dalam modal insan, dengan potensi mengurangkan kos sosial jangka panjang dan meningkatkan produktiviti nasional. Walau bagaimanapun, pelaburan ini hanya akan menghasilkan hasil apabila dasar disokong oleh persekitaran pembelajaran inklusif, penglibatan bermakna, dan laluan pasca menengah jelas. Mengukur kejayaan pendidikan percuma patut melangkaui angka pendaftaran atau jumlah yuran dikecualikan, dan sebaliknya memberi tumpuan kepada sejauh mana graduan kurang upaya mampu menyumbang sebagai dewasa berfungsi, berdikari, dan bermaruah.
Jika Malaysia benar-benar bercadang memanfaatkan peluang dibentangkan oleh Pelan Pengajian Tinggi 2026–2035, pendidikan percuma untuk pelajar kurang upaya mesti dilihat bukan sekadar sebagai simbol belas kasihan, tetapi asas untuk membina negara inklusif, produktif, dan kompetitif. Pada akhirnya, kejayaan dasar ini akan ditentukan bukan oleh statistik pendaftaran, tetapi kualiti penglibatan, sumbangan pasca graduasi, dan pulangan pelaburan disampaikan kepada negara.
