Selama berbulan-bulan, sukan Malaysia terumbang-ambing dari satu kontroversi ke kontroversi lain. Pilihan raya dipertikaikan. Perlembagaan dicabar. Pemimpin bergaduh secara terbuka. Atlet dan pegawai saling menuduh. Persoalan mengenai tadbir urus dan akauntabiliti tumpah ke ruang awam dengan kekerapan yang membimbangkan.
Kesunyian yang semakin lantang
Namun di tengah-tengah kebisingan itu, satu kesunyian menjadi semakin lantang berbanding yang lain. Komuniti sukan terus menunggu untuk mendengar daripada Menteri Sukan, Dr Taufiq Johari. Bukan melalui kenyataan ringkas dari agensi. Bukan melalui balasan korporat defensif. Bukan melalui penampilan yang diurus rapi di acara-acara. Rakyat Malaysia mahu mendengar secara langsung daripada lelaki yang diamanahkan untuk menjaga keyakinan terhadap sistem sukan negara.
Kerana ini bukan lagi soal pertikaian terpencil dalam beberapa persatuan. Satu corak telah muncul, dan ia merosakkan kredibiliti sukan Malaysia itu sendiri. Soalan-soalan telah melanda Persatuan Olahraga Malaysia, Konfederasi Hoki Malaysia, Persatuan Kriket Malaysia, Persatuan Lawan Pedang Malaysia dan Persatuan Bola Sepak Malaysia pada masa yang berbeza. Setiap kes mempunyai kerumitan tersendiri. Tetapi bersama-sama ia membentuk gambaran yang membimbangkan tentang ketidakstabilan, pergelutan dalaman dan kelemahan keyakinan awam.
Kepentingan tadbir urus sukan
Perkara ini penting kerana sukan tidak beroperasi dalam pengasingan. Persatuan kebangsaan menerima sokongan awam, menggunakan kemudahan awam dan mewakili negara di peringkat antarabangsa. Apabila tadbir urus runtuh, reputasi Malaysia turut terjejas. Kontroversi berkaitan penaiktarafan trek larian dan lantai pelindung di Stadium Nasional Bukit Jalil hanya memperdalam kebimbangan. Isu ini bukan lagi sekadar spesifikasi teknikal atau prosedur perolehan. Ia mengenai ketelusan dan kepercayaan. Atlet, jurulatih dan pihak berkepentingan telah mengemukakan soalan yang sah. Namun respons sebahagian besarnya datang dari Perbadanan Stadium Malaysia, dan itupun hanya sebahagiannya.
Itu sepatutnya membimbangkan menteri. Seorang menteri sukan tidak perlu campur tangan dalam setiap pertikaian persekutuan atau proses teknikal. Itu bukan praktikal mahupun diingini. Tetapi kepimpinan menuntut kehadiran apabila keyakinan terhadap sistem mula terhakis. Pada masa ini, ramai dalam komuniti sukan melihat kekosongan. Kesunyian mungkin kelihatan selamat dalam jangka pendek. Secara politik, ia mengelakkan konfrontasi. Secara pentadbiran, ia mengehadkan pendedahan. Tetapi kesunyian yang berpanjangan semasa kontroversi berulang menimbulkan masalah lain: ia memberi gambaran bahawa tiada siapa yang memegang tampuk pemerintahan dengan tegas.
Kesan kepada atlet dan pihak berkepentingan
Persepsi itu boleh menjadi buruk. Atlet mula hilang kepercayaan terhadap struktur yang sepatutnya melindungi mereka. Penaja menjadi berhati-hati manakala keyakinan awam semakin lemah. Pemerhati antarabangsa mula melihat sukan Malaysia melalui lensa disfungsi dan bukannya pencapaian. Dan sebaik sahaja reputasi itu bertapak, membinanya semula menjadi jauh lebih sukar daripada mengeluarkan kenyataan selepas kerosakan berlaku.
Inilah sebabnya peranan menteri sangat penting pada masa ini. Kepimpinan dalam sukan tidak diukur hanya dengan podium, majlis pelancaran atau pengumuman pembiayaan. Ia diukur semasa tempoh ketidakstabilan dan kesediaan untuk menghadapi isu-isu sukar secara terbuka, tenang dan boleh dipercayai. Sukan Malaysia tidak memerlukan aksi menunjuk-nunjuk. Ia memerlukan jaminan bahawa standard masih penting. Ia memerlukan keyakinan bahawa persoalan tadbir urus tidak akan diketepikan begitu sahaja sehingga kontroversi seterusnya tiba.
Peluang untuk menteri
Menteri Sukan mempunyai peluang untuk menstabilkan keadaan sebelum lebih banyak kepercayaan hilang. Beliau boleh menuntut ketelusan yang lebih besar dalam perkara perolehan yang melibatkan infrastruktur sukan negara. Beliau boleh mendesak persatuan untuk mengukuhkan standard tadbir urus. Beliau boleh mendesak komunikasi yang lebih jelas dengan atlet dan pihak berkepentingan. Paling penting, beliau boleh menunjukkan bahawa kementerian hadir, terlibat dan bersedia menjawab soalan sukar. Itu sahaja sudah cukup mengubah mood dengan ketara.
Kerana pada masa ini, terlalu ramai orang dalam sukan Malaysia berasa ditinggalkan untuk menghadapi pertempuran dalaman yang tidak berkesudahan sementara keyakinan semakin luntur di khalayak ramai. Bahayanya bukan semata-mata satu persatuan mungkin tersungkur atau satu projek mungkin menerima kritikan. Bahaya yang lebih besar ialah rakyat Malaysia perlahan-lahan menjadi kebal terhadap disfungsi dalam sukan dan mula menerima huru-hara sebagai normal. Itu akan menjadi tragedi bagi sebuah negara yang mempunyai begitu banyak bakat dan cita-cita sukan.
Tiada menteri boleh menyelesaikan setiap pertikaian dalam sekelip mata. Tiada pentadbiran boleh menghalang perselisihan daripada timbul dalam persekitaran sukan yang kompetitif. Tetapi negara berhak mengharapkan kepimpinan yang kelihatan apabila krisis mula bertimbun di pelbagai hadapan. Pada satu ketika, kesunyian tidak lagi kelihatan seperti berhati-hati, tetapi seperti ketiadaan. Dan sukan Malaysia tidak lagi mampu menanggung ketiadaan di puncak.
