Mahkamah Tinggi pada Jumaat menolak permohonan pihak pendakwaan untuk mendapatkan perintah larangan ke atas kira-kira RM544 juta yang didakwa dimiliki oleh Toh Puan Na’imah Abdul Khalid, anaknya, dan tujuh individu lain dalam akaun bank di Singapura.
Hakim Mahkamah Tinggi, Mohd Arief Emran Arifin, membuat keputusan itu selepas mendapati pihak pendakwaan gagal memenuhi ambang Seksyen 53 Akta Pencegahan Pengubahan Wang Haram, Pencegahan Pembiayaan Keganasan dan Hasil Daripada Aktiviti Haram 2001 (AMLATFPUA).
“Oleh itu, permohonan ini ditolak,” perintah hakim.
Penolakan permohonan perintah larangan ini boleh dibezakan dengan pemberian perintah larangan dalam kes Pendakwa Raya lwn Tarek Obaid & Ors yang diputuskan pada Mac 2025 terhadap dua akaun bank di United Kingdom yang didakwa berkaitan dengan Usaha Sama 1MDB-PetroSaudi.
Dalam kes itu, Pendakwa Raya memohon perintah larangan terhadap responden menurut Seksyen 53 AMLATFPUA untuk melarang mereka daripada berurusan dengan sejumlah wang dalam dua akaun bank di luar Malaysia. Akaun pertama diselenggarakan di Natwest Bank di London, manakala akaun kedua di Barclays Bank di UK.
Pendakwa Raya berpendirian bahawa wang dalam kedua-dua akaun itu adalah subjek atau keterangan berkaitan dengan perlakuan kesalahan pengubahan wang haram di bawah Seksyen 4(1) AMLATFPUA. Berdasarkan siasatan, Pendakwa Raya berpuas hati bahawa responden harus dihalang daripada berurusan dengan wang tersebut melalui perintah larangan yang dikeluarkan menurut Seksyen 53(1) AMLATFPUA.
Responden membantah permohonan itu atas alasan, antara lain, bahawa dana dalam akaun escrow bukan hasil daripada kesalahan di bawah Seksyen 4(1) AMLATFPUA, tiada kaitan langsung atau tidak langsung dengan 1MDB kerana tiada transaksi melibatkan 1MDB, dan dana tersebut tidak tercemar dengan aktiviti haram.
Hakim Mahkamah Tinggi, Ahmad Shahrir (kini Hakim Mahkamah Rayuan), memutuskan bahawa jika dana tersebut terbukti berkaitan dengan kesalahan di bawah Seksyen 4(1) AMLATFPUA, perintah larangan yang dipohon oleh Pendakwa Raya adalah wajar.
Menurut hakim, Seksyen 4(1) menjenayahkan pelbagai aktiviti yang melibatkan hasil daripada aktiviti haram, termasuk melibatkan diri dalam transaksi yang melibatkan hasil tersebut, serta memperoleh, menerima, memiliki atau menggunakannya. Jika dana disalahgunakan secara fraud daripada 1MDB, maka apa-apa hasil yang dijana daripada dana itu berkaitan dengan kesalahan di bawah peruntukan tersebut.
Fakta bahawa operasi perniagaan adalah aktiviti ekonomi yang sah tidak mengatasi penemuan kritikal bahawa operasi tersebut ditubuhkan, sekurang-kurangnya sebahagiannya, menggunakan dana yang boleh dikesan kepada penyelewengan aset 1MDB secara fraud.
Oleh itu, hakim memutuskan bahawa keperluan statutori untuk perintah larangan di bawah Seksyen 53 AMLATFPUA telah dipenuhi. Mengenai sifat permohonan di bawah Seksyen 53, hakim berkata: “Adalah perlu untuk menekankan bahawa permohonan di bawah [Seksyen 53 AMLATFPUA] adalah langkah awal yang bertujuan untuk mengekalkan status quo sementara prosiding undang-undang selanjutnya dijalankan. Peruntukan ini berfungsi sebagai langkah perlindungan sementara untuk mengelakkan pelupusan aset yang mungkin akhirnya tertakluk kepada pelucuthakan.”
“Perintah larangan yang dikeluarkan di bawah seksyen ini bukanlah penghakiman muktamad mengenai hak pihak-pihak. Sebaliknya, ia berfungsi sebagai mekanisme perlindungan untuk memastikan aset yang disyaki haram kekal dalam bidang kuasa mahkamah sehingga penentuan undang-undang yang sesuai dibuat.”
Mengenai ambang undang-undang di bawah Seksyen 53, hakim berkata: “Memandangkan sifat sementara perintah larangan di bawah [Seksyen 53], ambang undang-undang untuk memberikan perintah sedemikian adalah lebih rendah daripada yang diperlukan untuk perintah pelucuthakan muktamad. Mahkamah tidak perlu membuktikan, tanpa keraguan munasabah, bahawa harta yang menjadi subjek berkaitan dengan kesalahan.”
“Sebaliknya, mahkamah hanya perlu berpuas hati, berdasarkan imbangan kebarangkalian, bahawa harta itu termasuk dalam salah satu kategori statutori yang ditetapkan dalam [Seksyen 53(1)] AMLATFPUA. Jika pemohon dapat menunjukkan, melalui keterangan, bahawa harta yang menjadi subjek lebih berkemungkinan daripada tidak berkaitan dengan kesalahan, adalah wajib bagi mahkamah untuk mengeluarkan perintah larangan seperti yang ditetapkan oleh [Seksyen 53(2)].”
Perlu diingat bahawa objektif utama perintah larangan adalah untuk mengelakkan pelupusan aset yang mungkin tertakluk kepada pelucuthakan pada masa hadapan. Ia adalah langkah pencegahan, bukan hukuman. Perintah larangan memastikan harta yang disyaki berkaitan dengan aktiviti haram kekal tersedia untuk pemulihan yang mungkin di bawah prosiding undang-undang seterusnya.
Niat perundangan di sebalik Seksyen 53 AMLATFPUA adalah untuk mengelakkan penyelewengan peruntukan pelucuthakan dengan menyekat urusan dengan aset yang disyaki sebagai hasil jenayah.
